Choroba ta w skrócie nazywana jest SM jest to choroba która zyskała sobie renomę najbardziej przewlekłej spośród wszystkich przewlekłych schorzeń. Znamy już ją od ponad stu lat to i tak jej leczenie jest bardzo trudne.

Choroba ta pozostawała w cieniu aż do czasu gdy ktoś sławny zachorował na nią, wtedy zrobiło się o niej głośno i problem został dostrzeżony. W miejscu uszkodzenia osłon mielinowych włókien nerwowych powstają stwardnienia, powoduje to przerwy w przesyłaniu impulsów nerwowych, często występuje ich całkowity brak. Powoduje to ze sygnał z mózgu nie dociera tam gdzie powinien. W efekcie np. nasza ręka nie wie że ma się zacisnąć. Zmiany te są rozsiane po całym ciele i mogą występować w wielu miejscach. Osoba chora jest sprawna intelektualnie natomiast nie ma kontroli nad swym ciałem które staje się bezwładne. Choroba ta ma masę odmian, dlatego nie daje się choremu perfekcyjnych informacji np. co go czeka i kiedy pozostanie mu tyko wózek inwalidzki. Choroba ta nie jest śmiertelna, nie powoduje też nagłego paraliżu, choć prawdopodobieństwo życia na wózku jest spore. Daje ona o sobie znać rzutami raz jest gwałtowne zaostrzenie a raz złagodzenie a nawet cofnięcie. U 10% chorych zmiany są łagodne, choroba ta prawie nie ma wpływu na codzienne życie. U innych 10% jest to przypadek ciężki w ciągu kilku lat stają się uzależnieni od bliskich. Są też przypadki choroby bezobjawowej, wykrytą ją dopiero podczas sekcji zwłok u osób które zmarły z innych przyczyn. Pozostały procent pacjentów posiada chorobę z typowym przebiegiem. Zaczyna się od problemów z koordynacją ruchową co owocuje zaburzeniami w chodzeniu i ruszaniu rękami. Pojawiają się zaburzenia czucia, niedowład, problemy z widzeniem, problemy z mową, zaburzenia snu, depresja. Chorobę rozpoznać jest stosunkowo trudno, w standardzie są badania neurologiczne, sprawdza się też przewodzenie bodźców. Chorobę wykrywa rezonans magnetyczny który pozwala także obserwować jej postęp. Najgorsze jest to że do tej pory nie ma leków które skutecznie leczą tą chorobę. Możliwe jest jedynie spowolnienie jej postępowania poprzez podawanie sterydów. Chorym aplikuje się też środki regulujące napięcie mięśni, często też zażywają środki antydepresyjne. Wskazana jest także rehabilitacja która ma za zadanie rozciągać mięśnie i je wzmacniać. Ważna jest także psychoterapia, ponieważ osoby te mają skłonność do popełniania samobójstw. Dlatego psychoterapia pomaga pacjentowi walczyć z chorobą i nie poddawać się. Choroba ta występuje trzy razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. Atakowane najczęściej są osoby mieszkające w klimacie umiarkowanym.