przeszczepyTransplantologia rozwija się bardzo prężnie w naszym kraju. W przyszłości bardzo duża liczba operacji będzie dobywała się z udziałem przeszczepów.

Jeśli chodzi o procedury i prawo, jakie obowiązuje w naszym kraju to nie mamy się, czego wstydzić w porównaniu z resztą europy. Cała operacja odbywa się według ustalonych wcześniej procedur, są one bardzo rygorystyczne i zapisane w ustawie o pobieraniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów. Ustawa ta obowiązuje od 1995 roku, została ona znowelizowana w 2006 roku zgodnie z Dyrektywą Europejską. Jest ona od tego czasu bardziej szczegółowa niż poprzednia: ex mortus – oznacza pobranie narządów ze zwłok w celach diagnostycznych, leczniczych, naukowych i dydaktycznych. Ex vivo to pobieranie komórek, tkanek i narządów od żywych dawców. Przepis ten dotyczy jedynie wątroby, nerki i szpiku kostnego. Pobrania nerki od żywej osoby dokonuje się tylko wtedy, gdy biorca jest krewnym dawcy lub jest z nią emocjonalnie związana. W przypadku szpiku i innych tkanek, które się same regenerują można je pobrać także dla obcej osoby. Określone są także kryteria, jakie powinien spełniać dawca, a raczej jego ciało. Zależą one od tego Ajki narząd jest pobierany oraz od fizjologicznych parametrów. Narządów nie pobiera się od dawców, którzy byli zakażeni bakteriami, grzybami czy wirusami, szczególnie HIV i zapalenia wątroby. Nie pobiera się od osób, które chorowały na nowotwory złośliwe, miażdżycę lub choroby, które uszkodziły konkretne narządy. Nie pobiera się też narządów u osób powyżej 70 roku życia, tych z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, alkoholików, narkomanów i prostytutek. Przeanalizujmy teraz sytuację, w jakiej można pobrać organ do przeszczepu. Od zmarłych najczęściej pobiera się nerki, płuca, serce i trzustkę potem w odpowiedniej kolejności rogówkę, wątrobę i jelita. Aby zrobić przeszczep lekarze musza bezwzględnie przestrzegać kilku reguł. Po pierwsze niezbędne jest stwierdzenie śmierci mózgowej. Inaczej mówiąc braku jakichkolwiek oznak funkcjonowania półkul mózgowych i pnia mózgu. Ale jednocześnie musi być zachowana funkcja układu krążenia przy nie sprawnym układzie oddechowym. Samo stwierdzenie śmierci mózgu obejmuje dwa etapy. Pierwszy to tak zwane wysuniecie podejrzenia śmierci mózgu, w drugim etapie przeprowadza się badania, które mają to potwierdzić. Badania te wykonuje się dwa razy w ciągu 6 godzin. Śmierć mózgu jest stwierdzona przez komisję, która składa się z trzech lekarzy.